musei-smerti.ru

Museum of World Funeral Culture: het land van de doden, waar herinneringen leven

Hier is het - een mysterieuze wereld waar bijna niemand over praat, maar die nog steeds bestaat. Nee, dit is geen nachtmerrie uit een horrorfilm, niet het geraas van een gek, maar een heel reëel object: het Museum van Wereldbegrafeniscultuur. Het is gelegen in een klein dorpje genaamd Voskhod, aan de Voentorgovskaya-straat, huis 416. Ja, ja, precies waar een gewoon mens wacht op iets gewoons: een café of een apotheek. Maar hier is alles anders.

Bijna iedereen die minstens één keer door de muren gaat, stelt de vraag: waarom moet je iets zien dat de meeste mensen proberen niet op te merken? Maar vreemd genoeg is dit specifieke museum een ​​plek geworden waar mensen niet alleen komen voor nieuwsgierigheid, maar ook voor bewustwording. Daar, in drie hallen, is er meer dan alleen tentoonstellingen. Dit is het verhaal van de dood - zijn tradities, rituelen, kunst, overtuigingen en zelfs humor. De dood is hier niet eng. Het hoort bij het leven, net als geboorte, ziekte en ouder worden. En misschien komen mensen daarom nog een keer terug. De ene keer uit nieuwsgierigheid, de tweede uit de behoefte om het te begrijpen.

Wat kun je zien?

• Museumexposities zijn niet alleen skeletten in vitrines. Er zijn oude graven, kostuums voor begrafenisrituelen, gereedschappen voor het voorbereiden van het lichaam, documenten en brieven van de overledene. Zelfs mummies - als we het over realtime hebben, zijn die er natuurlijk niet, maar imitaties en details die lijken op de echte doen je huiveren.
• Landen van de wereld zijn vertegenwoordigd via hun begraafplaatsen. Het is ongelooflijk dat zelfs in Zweden en Japan unieke benaderingen van begrafenissen bestaan ​​– en sommige daarvan lijken misschien vreemd, maar ze zijn diep symbolisch.
• Zo kun je - zonder pathos, zonder schokkend - ontdekken hoe ze in China tientallen dagen lang een lichaam koken, waarom ze in India lichamen verbranden, en in Bulgarije ze ondergronds begraven zodat de lucht schoon is.

Er zijn hier ook excursies. Niet zoals op scholen, waar alles van tevoren wordt geschreven. Deze leven. De gids vertelt niet alsof hij uit een leerboek komt, maar als iemand die dit zelf heeft meegemaakt. Hij weet wat belangrijk is, waar hij bang voor moet zijn en wanneer het het beste is om gewoon zijn mond te houden. En ja, je moet vooraf kaartjes aanvragen. De openingstijden zijn van 11.00 tot 19.00 uur, behalve op maandag. Maar alleen tijdens het opnemen kun je alles in één keer zien. Speciale rondleidingen door drie hallen kosten 1.800 roebel. Er zijn voordelen voor studenten, gepensioneerden, gehandicapten en schoolkinderen. Maar! Het originele document is vereist. Zonder hem - geen stap.

Wat gebeurt er nog meer in het museum?

Het toont niet alleen maar dingen. Er zijn hier videotours. Ja, zelfs online. Zo kunt u nu bijvoorbeeld direct vanuit uw woning door het crematorium gaan. Is dit raar? Misschien. Maar wie zei dat bewustzijn van de dood alleen in een live format mag plaatsvinden?

Er is een programma genaamd Memory of Ancestors. Het is al uitgevoerd.Uitgevoerd. En dat zullen ze ook doen. Sommige mensen hebben het gevoel dat ze terug moeten naar hun roots, ontdekken hoe hun grootouders leefden, wat hun gewoonten waren. Het museum helpt daarbij. Soms is het onmerkbaar. Soms - scherp.

Het nieuws dat het museum deelneemt aan de tentoonstelling Necropolis-Primorye is overigens geen reclamehype. Dit is een echt project. En meteen rijst de vraag: misschien kunnen we begraafplaatsen modern maken? Mooi? Knus? Niet hetzelfde als voorheen. Bedenk hoe een oude begraafplaats eruit ziet: verlaten, overwoekerd, eng. Wat als we er opnieuw over nadenken? Maak er een park van waar mensen niet alleen komen voor begrafenissen, maar ook voor een wandeling?

Een museum is niet eng

Ik vraag me af waarom we bang zijn voor het woord dood, terwijl alles om ons heen er deel van uitmaakt? Waarom verbergen we het sterven achter gesloten deuren alsof het een schande is? Maar hier is alles open. Geen verborgen betekenissen. Gewoon de feiten. Gewoon gedachten. En ja, de leeftijdsgrens is 18+. Dit is niet slechts een formaliteit. Dit is een serieuze wet, gebaseerd op de bescherming van kinderen. Ben je dus nog niet volwassen, dan zul je met je ouders mee moeten gaan. Maar zelfs zij begrijpen het misschien niet. Want soms is het belangrijkste niet het weten van de antwoorden, maar het stellen van vragen.

Contactpersonen: Voskhod dorp, st. Voentorgovskaja, 416; +7 (913) 718-43-34; +7 (913) 384-35-03; info@musei-smerti. ru